Photune

De Panasonic 12-60mm F3.5-5.6 kitlens heeft een kleine minimum scherpstelafstand, wat hem geschikt maakt als 'poor man's macrolens'. De eerste foto is met dit objectief gemaakt: E-M10 II / 12-60 F3.5-5.6 / F7.1 Maar je kunt nog sterker vergroten wanneer je de Raynox DCR-250 voor het frontelement zet: E-M10 II / 12-60 F3.5-5.6 + DCR-250 / F9 E-M10 II / 12-60 F3.5-5.6 + DCR-250 / F8 Voor bovenstaande foto's is verder geen bijzondere apparatuur gebruikt, en ze zijn uit de hand gefotografeerd. Houd bij macrofotografie er rekening mee dat je vrij hoge sluitertijden nodig hebt, hoger dan je normaal zou gebruiken op 60mm (120mm eq.) Dat de lens zelf gestabiliseerd is, en / of de sensor maakt voor macrofotografie nauwelijks uit. Het is vooral de beweging van het object zelf (door wind of door het lopen van beestjes) dat enorm versterkt wordt door de macrovergroting.

De CLP-500- en 600-series van de Yamaha Clavinova lijn staan bekend om de twee gesamplede vleugels, de CFX en de Bösendorfer Imperial. In de CLP-635 en hoger is echter nóg een pianosample aanwezig, namelijk die van de Yamaha SU7 Upright piano. Deze piano is in zijn akoestische vorm een stuk goedkoper dan de twee eerdergenoemde vleugels, en kost slechts zo rond de 23.000 euro. Dat klopt, 23.000 euro voor een staande piano. En dan heb je de sound van een SU7 in een digitale CLP van 1600 euro! De vraag is natuurlijk: wat is de meerwaarde van deze voice? Want hoe duur een SU7 ook moge zijn, de CFX en de Imperial staan op een volstrekt ander niveau. Zijn er dan eigenlijk in de praktijk wel momenten waarop je de Upright voice kiest? Kortgezegd: ja. Het eigene aan de Upright voice is dat die heel helder klinkt. En dat heeft voordelen, ik vermoed vooral ook omdat de speakers in de CLP-635 zo hun grenzen hebben. Ik heb het gevoel dat bij het wat ruiger spelen de Bösendorfer voice...

Wat zijn in het kort de verschillen tussen de modellen in de Clavinova CLP-6xx lijn? CLP-625 Dit is het absolute instapmodel, en staat in wezen ook los van de andere modellen in de 600-lijn. Dit blijkt uit het feit dat er twee handleidingen zijn: eentje voor de 625 en eentje voor de rest. Dit komt hoofdzakelijk door het feit dat de 625 geen bedieningsdisplay heeft; de manier van bedienen lijkt sterk op de manier waarop je de Arius YDP-144 en 164 bedient. Deze piano koop je als je met een Arius tevreden zou zijn, maar wel graag de Bösendorfer sample wilt en 5 jaar garantie. Bovendien heeft het klavier synthetisch ivoor. CLP-635 Dit is in feite het basismodel van de CLP-6xx serie. Vergeleken met de CLP-535 is de CLP-635 veel gelijkwaardiger aan de duurdere modellen. Zo bevat ook de 635 Virtual Resonance Modeling, heeft hij ritmes en zijn alle voices identiek aan die van de 645 en de 675. Wat de CLP-635 verbindt aan zijn goedkopere broertje, de CLP-625, is het kunststof kla...

Yamaha Clavinova CLP-635; Bosendorfer sample direct opgenomen op een USB stick. De VRM (Virtual Resonance Modeling) is goed te horen, vooral bij de hoge tonen.

Die had ik nog niet! Dit is een heel klein objectiefje, manual focus en verder geen elektronische communicatie naar de body toe (er zitten geen contacten aan de achterkant). Een vast diafragma van F8. Het ding weegt zo ongeveer letterlijk niets en is volledig van plastic. Prijs: 89 euro. (Gekocht bij Konijn, maar de prijs is overal hetzelfde). Op de E-M10 MarkII body ziet het er zo uit: De reviews op het internet zijn het over het algemeen eens voor wat betreft de scherpte van de lens, die is best goed. En dat lijkt te kloppen. Autofocus is voor de meeste gevallen geen gemis, de middelste focusstand is eigenlijk altijd wel goed. Het is nog wel even zoeken naar wat je nou eigenlijk kan doen met het lensje. Hieronder een eerste poging! Bovenstaande foto is in RawTherapee 5.5 wat gecorrigeerd (er is een lensprofiel beschikbaar voor dit objectief). De camera zelf zal niets corrigeren omdat die niet weet wat voor lens er gebruikt wordt. Met een -.5 correctie op de tonver...

Ik moet toegeven dat ik van lensontwerp geen enkel verstand heb. Dat verklaart misschien mijn verbazing over het verschil tussen de Nikon Series E 100mm F2.8 en de Nikkor Q 135mm F2.8 die ik onlangs kocht. Nikon Series E 100mm F2.8 en Nikkor Q 135 F2.8 pre-ai Toegegeven, de ene is 100mm en de andere 135mm. Maar moest die 135mm nu werkelijk zo groot zijn? Om over het gewicht nog maar te zwijgen... Equivalente brandpunten Op een Micro Four-Thirds body overlappen de brandpunten van deze twee lenzen enigszins, afhankelijk van de gebruikte adapter. Deze waarden zijn ook van belang wanneer je de IBIS in je camera wilt afstellen. Nikon 100mm Met standaard adapter: 100mm F2.8 (fullframe equivalent: 200mm (F5.6)) Met Viltrox 0.71x adapter: 71mm F2 (FF eqv: 142mm (F4)) Nikkor Q 135mm Met standaard adapter: 135mm F2.8 (FF eqv: 270mm (F5.6)) Met Viltrox 0.71x adapter: 95mm F2 (FF eqv: 190mm (F4)) De 100mm in combinatie met een gewone adapter levert dus - los van het li...

De Nikon Series E 100mm F2.8 is een budget prime objectief uit 1980, als tegenhanger van de veel duurdere 105mm F2.5. Nikon Series E 100mm F2.8 met Viltrox 0.71x adapter (NF-M43X) Gemonteerd op de E-M10 Mark II Dit objectief is bijzonder prettig in het gebruik, vooral omdat het zo compact is, en toch lichtsterk. Het geheel is wel zwaarder dan wat je misschien gewend bent van andere objectieven, maar vergeleken met Nikon glas uit de jaren '80 valt dat ook wel weer mee. Gebruik je de lens in combinatie met de Viltrox adapter, dan moet je de IBIS instelling op 70mm zetten, dat komt het dichtst in de buurt van 100mm*0.71=71mm. De combinatie levert je een 71mm F2.0 lens op; omgerekend naar Full Frame is dat een 142mm F4 lens. Fijn aan de 100mm F2.8 is dat je hem met volledig open diafragma kan gebruiken zonder (veel) scherpte te verliezen. Dat maakt hem ook geschikt voor binnen, bijvoorbeeld wanneer je bij een concert niet dichtbij kunt gaan staan. Voor meer informatie (...